pajoohaan.ir

در باب مناسبات دین و روان شناسی، به ویژه پس از انقلاب اسلامی، همیشه این پرسش وجود داشت که: آیا آموزه های دینی میتوانند بار روان شناختی داشته باشند یا نه؟ و آیا می توان از متون دینی (قرآن و حدیث) ایده های روان شناختی استخراج کرد؟ منکران، معتقد بودند که آموزههای دینی، بیشتراز جنس اخلاق، موعظه، تذکّر و توصیه هستند و لذا قابلیت علمی برای روان شناسی ندارند. این نظر،به ویژه در پارادایم رفتارگرایی، بسیار قوی بود. با پدید آمدن روان شناسی شناختی و پس از آن، به ویژه با ظهور رویکرد مثبت گرا در روان شناسی و نیز انجام یافتن تحقیقات فراوان دربارۀ اثر دین و معنویت بر سلامت روان، شرایط تغییر کرد و فضای مساعدی برای استفاده از معارف دینی در تحقیقات روان شناختی ایجاد شده هر چند جای تأسف است که این فضا از سوی روان شناسی غربی به وجودآمد، نه روان شناسان مسلمان.

continue_text

for_you

related_books

more