pajoohaan.ir

پدیده فقر به عنوان یکی از مهم‌ترین بحران‌های اجتماعی خود سبب پیدایش بحران‌های دیگر شده است و پیامدهای زیانبار فرهنگی، اجتماعی و سیاسی فراوانی را در پی دارد؛ ازاین‌رو جوامع بشری و ادیان و مذاهب مختلف همواره در پی یافتن راه حلی برای برون‌رفت از آن بوده‌اند و راهکارهایی برای مقابله با آن اندیشیده‌اند. دین اسلام به عنوان خاتم و اکمل ادیان به این مهم توجه ویژه داشته و آن را نزدیک به کفر و از عوامل افتادن در آن وادی و سبب کاستی در دین و اندیشه دانسته است و از نخستین روزهای خود بر رفع و دفع آن از جامعه اندیشیده و برنامه ارائه کرده است. دستگیری از مستمندان و رفع نیازهای مالی آنان به عنوان درمان اولیه و تشویق و آموزش افراد و به‌کارگیری آنان در مشاغل مختلف، کارآفرینی، جلوگیری از بیکاری و تنبلی و مذمت آن نمونه‌هایی از راهکارهای ارائه‌شده برای مقابله با فقرو درمان این بحران بودند. امامان معصوم شیعه نیز بر همین اساس به مواجهه با پدیده فقر برخاستند و بر جلوگیری از آن تأکید داشتند. معصومان: بر اساس تعالیم وحیانی اسلام، ضمن ارائه راهکارهای لازم برای رفع نیازهای افراد کم‌بضاعت جامعه، در پی ایجاد ثبات اقتصادی بودند و ضمن توجه به عدالت اجتماعی، رونق کسب و کار و حلال‌بودن آن، حفظ و گسترش منابع درآمدی و سرمایه‌گذاری، حمایت و تشویق سرمایه‌گذاران و تولیدکنندگان از مهم‌ترین برنامه‌های آنان برای مواجهه و ازمیان‌برداشتن فقر در جامعه بود.

continue_text

for_you

related_books

more